اگر های ترسناک

 

گاهی اوقات ما بزرگتر ها در مقابل خواسته های کودک غولی به اسم اگر قرار می دهیم.

اگر اتاقت رو جمع کنی شب شام پیتزا می خوریم.

اگر دستات رو بشوری میتونی کارتون ببینی.

اگر غداتو کامل بخوری میزارم زمان بیشتر بازی کنی.

اگر رفتیم بیرون و بچه خوبی بودی برات شکلات میخرم.

اگر مشقاتو زود بنویسی شب میریم شهربازی.

اگر گریه نکنی بغلت میکنم.

اگر

اگر

اگر

این اگر ها و هزاران اما و اگری که فقط کودک را شرطی می کنند، فاجعه بار ترین اگر و اماهای زندگی هستند.

کودک برای هر کار به اگر هایی  که به نتیجه ی انجام خواسته ی والدین ختم می شود؛ نیاز ندارد.

با این اگر های اجباری و گردن کلفتی مان به کودک یاد می دهیم باید اگری باشد تا یاد بگیرد چگونه زندگی کند. یاد بگیرد حتی برای انجام روزمرگی های زندگی باید شرط و اگری باشد تا انجام دهد. یاد بگیرد باید شرط و اگر بگذارد تا گفته هایش را دیگران به خصوص افراد کوچک تر از خودش گوش کنند یا به آن عمل کنند. 

بی شک تشویش و تحسین یا حتی تربیت باید وجود داشته باشد اما تنها راهش اگر و اما نیست.

  • من امشب دلم می خواد پیتزا بخورم تو چی؟ پس زود اتاقت رو مرتب کن تا بریم با هم پیتزا بخوریم.

  • وقتی دستات تمیز باشه مریضی ازت دور میشه.

  • وقتی غذات رو کامل بخوری زود بزرگ میشی. 

  • (گریه به خاطر زمین خوردن) میدونم دستت خیلی درد گرفته، بیا بغلم تا نوازشش کنم خوب شه.

میدونم…

میفهمم…

منم دوست دارم که…

بیا با هم…

 

ما باید کودک را بفهمیم، بدانیم و درک کنیم. کودک جنگ نمیخواهد؛ از منطق و شرط و انگشت اشاره به سمتش گرفتن هم لذتی نمی برد. دنیای کودکان دنیای رنگ و بازیه، دنیای فهمیده شدن، لمس شدن، شنیده شنیدن، دوستی و حتی گاهی گول خوردن.

گاهی وقتا باید بازگردیم به گذشته و اشتباهاتی که والدین ما داشتند را به خود یادآوری کنیم؛ و ما این اشتباه ها را تکرار نکنیم.

همیشه یادمان باشد اشتباه اجرای مجدد ندارد بلکه اصلاح مجدد دارد.

گاهی باید خودمان را در جایگاه کودکمان ببینیم  تا متوجه شویم چه زمانی رفتار و صحبت ما آزارش می دهد.

گاهی شما نیز کودک شوید و کودک والد شما؛ این یک بازیست اما برای شما یک آزمون.

در این بازی که ما برای خودمان اسمش را می گذاریم جا به جایی شخصیت، شما برای حتی 1 روز اعلام می کنید که فرزندتان هستید و او شماست. رفتار های مشابه را انجام داده و از او بخواهید که کودک نیز همین کار را کند اما این بازی باید با رعایت ادب و رفتار انجام شود.

هدف از این بازی متوجه شدن رفتار های خود زمانی که در جایگاه فرزندتان هستید می باشد تا بتوانید راحت تر این رفتار ها را اصلاح کنید.

 

و سخن آخر اینکه در تربیت فرزندمان باید آگاهانه عمل کنیم زیرا کودک در سن تقلید و یادگیریست و تنها محیط رشدی وی خانه و خانواده اش می باشد. 

با آگاهانه تربیت کردن، کودک نه شرطی می شود، نه به دنبال خالی کردن خشم های انبوه شده اش و می تواند اعتماد و اطمینان را از روشن بینی و روشن فکری والدینش دریافت کند.

کلام آخر و گفته ایی که مدام تکرار می کنیم، اما و اگر به شرط تبدیل نشود.

اما و اگر به شرط تبدیل نشود.

اما و اگر به شرط…

اما و اگر…

استعدادتو در کنار شماست…

 

مطالب مرتبط

ارسال دیدگاه