بازی شخصیت کودک را می سازد.

رابطه ای صمیمی و همبازی شدن کودک با بزرگسالی مهربان، برای ایجاد احساس اعتماد و ارزش، رفع نیازمندی ها، پاسخ به پرسش ها و حل مشکلات کودک الزامی است. کنش متقابل با کودکان دیگر، نیز در این فرایند نقشی عمده ای دارد. همسالان و همبازی ها در شکل گیری شخصیت، رفتار اجتماعی، نظام ارزشی و نحوه نگرش های یکدیگر دخالت دارند.

کودکان در سن 6 الی 8 ماهگی صرفا بازی را برای وسیله هایش می شناسند و تعامل چندانی با شخص همبازی ندارند اما پس از این سن، کودک در پی ارتباط با هم بازی خود می باشد و سعی بر تقلید رفتارگرایانه با هم بازی خود دارد.

بازی برای کودکان موجب رشد احساسات، فهم ارتباط و ابراز محرک های جسمی و کلامی می شود.

با توجه به اینکه درک کودکان در فضای و چهارچوب تعلیم کتابی و نوشتاری نیست و اجبار نشستن وجود ندارد، تعلیم و آموزش با محور های بازی انجام می شود.

فاجعه بار ترین کلام آموزشی در بازی چند کودک این است که بگوییم: (بچه هستن، خودشون با خودشون کنار میان) خیر!  این خطای کلامی بزرگسالان موجب می شود که چشم نظری بر رفتار های کودکان نداشته باشند و تقلید گری های اشتباه را کاملا در مسیر نامناسب رشد دهند.

کودک اگر یاد نگیرد که وسایل اسباب بازی اش را با دیگری به اشتراک بگذارد، یاد نگیرد به هنگام بازی شریک داشته باشد، یاد نگیرد به هنگام آسیب جسمی شخصی با دیگری هم احساس عاطفی شود، یاد نگیرد خواسته و هدف ذهنی اش را بیان کند، یاد نگیرد زمان بازی را بداند، یاد نگیرد با هم سن خود بازی کند و هزاران نکته ی دیگر که کودک در حین بازی باید یاد بگیرد تا در چهارچوب تنهاگرایی رشد نکند؛ کودک ما آموزش اجتماعی اش به خطر می افتد که این آسیب به راحتی جبران نخواهد شد.

البته این نکته رو هم باید توجه داشت که نباید توقع  داشت که تمامی کودکان تمایل به شریک در بازی داشته باشند. بسیاری از کودکان از تقسیم وسایل بازی شان با کودک دیگر بیزار هستند و شاید دلیل نگرانی شان این باشد که نکند او چیزی را خراب کند و این حس بالای مالکیت وسایل به آنها اجازه ی تقسیم اسباب بازی شان را نمی دهد که راه حل این مشکل، یکجا نشینی با همبازی اما بازی هر کودک با وسایل خود می باشد.

در مهدکودک ها  برای کودکان این ارتباط راحت تر  می باشد  پس چه بسا اهمیت ویژه ای دارد که مربیان مهدکودک زمانی را به بازی های گروهی اختصاص دهند.

 

سن همبازی بسیار ارزش دارد زیرا باید بدانیم سبک علاقه مندی و فکری کودک 5ساله با کودک 3 ساله متفاوت است. حتی کودک تک فرزند و کودک چند فرزندی نیز تفاوت رفتاری های بسیاری با یکدیگر دارند که احتمال  به وجود آمدن گریه، عدم تمایل به بازی، خشم کودک و دعوای کودکانه را به همراه خواهد داشت.

در نتیجه باید برای انتخاب یک همبازی با کودک دقت نظر ویژه ای در اختلاف سنی، تعداد فرزندان، سبک شخصیتی و ویژگی های خاص( گوشه گیری، بیش فعالی، اجتماع گریز، …) داشته باشیم.

درکنار همبازی، وسایل بازی نیز آگاهانه باید تهییه شوند. چند نکته در خرید اسباب بازی وجود دارد.

  1. اجسام فلزی و آسیب رسان نباشد.
  2. برای استفاده نیاز به برق مستقیم نداشته باشد.
  3. از رنگ های مایع و غیر خوراکی درونش استفاده نشده باشد.
  4. گروه سنی نوشته شده در راهنمای وسیله با سن فرزند مطابقت داشته باشد.
  5. شکل ظاهری غیر نرمال و وحشت ساز نداشته باشد.
  6. اسباب بازی موجب به کار گیری حس تخیل، حس تفکر و محرک بدنی داشته باشد.

 

 

مسئله ی دیگر و  ویژه ای که در هم بازی بودن ارزشمند می باشد این است که باید بدانیم هر کودک استعداد، توانایی و تمایلات خاص خود را دارد. به عنوان مثال دو کودک هم بازی امکان دارد یکی با لگو  وسیله ی خیالی اش را بسازد و دیگری حتی تمایلی به بازی با لگو نداشته باشد.

به همین دلیل باید از استعداد کودک خود  آگاه باشیم،  هم بازی اش را بشناسیم، وسایل بازی را ببینیم و با فاصله مراقب کودکمان باشیم به نحوی که کودک متوجه نشود و حس استقلال و شادی لحظه ای او را نابود کنیم.

 

مطالب مرتبط

ارسال دیدگاه